Een spin in de morgen brengt kommer en zorgen.

Bijgewerkt: 27 nov 2018



Voor de vierde keer in een uur tijd bestudeert ze het plekje op haar onderarm.

‘Els, wat heb je daar?’ Haar moeder komt de woonkamer binnen met twee kommen thee.

‘Ik weet het niet. Denk je dat ik hiermee naar de dokter moet?’ Els ondersteunt haar arm, steekt hem naar voren en trekt haar meest akelige gezicht. Wanneer ze met genoeg overtuigingskracht laat zien dat ze vreselijke pijn lijdt, moet haar moeder haar wel serieus nemen.

‘Oh, dat. Stel je niet aan Els. Ik heb je gisteren al verteld dat het een mee-eter of ingegroeide haar is. Gaat vanzelf over.’ Moeder wuift het probleem weg.

’s Avonds in bed kan ze het niet langer negeren. Els weet heus wel dat ze snel bang is dat ze wat mankeert. Dat mensen haar een hypochonder noemen, wat dat ook mag betekenen. Negen van de tien keer is ze het achteraf met de rest eens. Maar dit is echt anders. Aan de buitenkant zie je misschien alleen een rode vlek met een zwarte pit in het midden, niets aan de hand. Maar onderhuids spelen processen, waarvan Els zeker weet dat ze in een levensbedreigende situatie terecht zal komen. Dat kan niet anders, want het brandt. Echt niet normaal! De tranen stromen over haar wangen.

Een vervelende, kriebelende sensatie, alsof honderden beestjes onder haar vel krioelen, neemt met de minuut in hevigheid toe. Haar hartslag schiet omhoog en ze is bang dat ze een hartaanval krijgt. Dat versterkt haar voorgevoel.

Zie je wel, de afschuwelijke infectie verspreidt zich vanaf haar arm door haar hele lichaam en nu gaat ze dood. Els zwaait met haar arm om zich heen, in een poging het vuur te doven. Haar moeder roepen is geen optie. Zij is duidelijk genoeg geweest; Els stelt zich aan.

Ze komt nog één maal rechtop en laat zich met een harde plof achterover vallen op haar kussen. Ze splijt doormidden van de pijn. In haar hoofd doemt een beeld op van een uitbarstende vulkaan. Dat is precies hoe het aanvoelt. Onder de zwarte pit heeft zich zoveel druk opgebouwd, dat nu de ontlading volgt. De lava stroomt uit haar huid en over haar dekbed. De pijn neemt af. Hijgend merkt ze dat haar bed doorweekt is en haar voorhoofd klam. Wanneer ze wil kijken naar haar “mee-eter” ziet ze uit haar ooghoek een schaduw over de muur van haar slaapkamer trekken. Verbaasd volgt ze met haar ogen de vormloze vlek. Het gaat omhoog, langs haar plafond en blijft boven haar hangen. Bizar. Daar is vast een goede verklaring voor en die zal ze later wel bedenken.

Voorzichtig tilt ze haar arm op en een fractie van een seconde begrijpt ze niet goed waar ze naar kijkt. Haar huid is letterlijk open gebarsten als een vulkaan. Wat nu rest is een grote, bloederige krater van pezen, spieren en loshangende huidflappen. Els vult haar longen met lucht en gooit haar hoofd in haar nek. Voor ze het op een krijsen kan zetten werpt ze een blik naar de schaduw boven haar. De schreeuw sterft op haar lippen wanneer de donkere silhouet zich losmaakt van het plafond en duizenden kleine spinnen op haar lijf en in haar openstaande mond terecht komen. Op dat moment realiseert ze zich dat deze beestjes uit haar arm moeten komen en zij zelf als broedmachine heeft gediend.

Haar luchtwegen raken verstopt. Haar lichaam schokt, krampachtig op zoek naar zuurstof. Elke vezel in haar lichaam schroeit weg van de pijn. Het gaat zo snel dat ze zelfs geen laatste gedachte heeft, geen wens, geen smeekbede.

De volgende morgen klopt de moeder van Els op haar slaapkamerdeur.

‘Els, wakker worden. Luilak. Je komt te laat op school.’

Els reageert niet en haar moeder duwt de deur een stukje verder open. Aan de bobbel op het bed te zien ligt haar dochter nog onder de dekens.

‘Au!’ Ze voelt een speldenprik op haar hand, bekijkt de plek en ziet een klein, zwart pitje. Ze strijkt met haar hand langs haar broekspijp en loopt naar het bed.

‘Kom op, Els. Je komt te laat, hoor.’ Moeder trekt de dekens van het bed. Haar gegil moet kilometers ver te horen zijn, wanneer ze een geraamte in het bed van haar dochter ontdekt.

Photo by Nicolas Picard on Unsplash

#angst #spannend #kortverhaal #thriller #spanning #spin #beet

11 keer bekeken
  • Facebook Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • Instagram Social Icon

© 2018 DianavanHal.com

     Verba Montem@gmail.com